Samstag, 10. Juni 2017

De calceamentis Romanis





Novisne calceamentis tibi opus est? Nonne tibi arrident hae carbatinae? An magis placent soleae illae? Calcei hi hieme pedes fovebunt tuos! An calceamento militari tibi opus est? Visne Alpes conscendere aut prata peragrare lubrica? Ecce caligae, quarum soleae coriaceae clavis ferreis munitae sunt, ne labaris. Illis enim caligis tunc temporis Romani milites gregarii utebantur. Quid porro de hisce sculponeis cogitas? Sunt ex solido ligno factae. Ita pedes tui a calore tuti erunt, cum in thermis commoraberis. Nonne in laconico pedes tui igne sub pavimento ipso accenso aduruntur? Ergo nihil sculponeis utilius!



Forsan requiris, ubinam haec calceamenta prostent. Non ita pridem Quintus Cornelius Libertus apud Helvetios versans suam exercuit artem. Quintus est sutor Germanus, qui historicis quae dicuntur calceamentis Romanis faciendis operam dat. Cuius in taberna in omnium gentium rete sita animo libentissimo exciperis. Velim ergo intres oculosque pascas tuos! Procul dubio invenies calceamenta pedibus tuis convenientia!


Sonntag, 4. Juni 2017

De vero amore erga artem pedifollicam



Non Matriti, non Monaci, non Barcinone, non Londinii, immo vero Saloduri in oppidulo in provincia remota sito verus amor erga artem pedifollicam ardet. Quibus rebus hae imagines, quas abhinc fere duo septimanas luce expressi, documento sint. Certamine enim finito asseclae lusores fumis extulerunt coloratis. Asseclis autem omnibus fidelior est Iura mons, quippe qui iam ex sescentis annis certaminibus Salodurensibus adsit, faveat, applaudat.







Samstag, 13. Mai 2017

De vi linguae Anglicae compescenda

Est vir quidam Luxemburgo e civitate parvula oriundus, qui vim linguae Anglicae cohibere compescereque valere se putet. Quam inceptum ridiculum! Sed legite ipsi(-ae) nuntiolum, quem Radiophonia Finnica Generalis divulgavit:

«Jean-Claude Juncker, praeses Commissionis Europaeae, in conventu nuper (5.5.) Florentiae facto orationem inauguralem Francogallice habuit, etsi in coetibus internationalibus sermones Anglice facere solet. Nuntiavit causam esse, quod, postquam Britannia ab Unione Europaea exire constituisset, Anglica lingua minorem in Europa quam antea vim haberet.»



Freitag, 5. Mai 2017

«Vividis adeo coloribus saevas imperantium artes depinxit»: Thomas Vallaurius de Tacito

Cum nunc temporis non habeam, quod scribam, neque quicquam aptius mi in mentem veniat, tamen quaedam cupiditas Latine scribendi me urget. Quid ergo? Exscribere mihi permitto ea, quae Thomas Vallaurius* de Cornelio Tacito exaravit. Vallaurius enim de Tacito sic:

«Omnium historicorum, qui post Augustum floruerunt, longe princeps habetur C. Cornelius Tacitus, eques Romanus, quem alii extremis Tiberii Claudii temporibus, alii vero initio imperii Neroniani ortum ferunt. Postquam in castrensi et forensi opera adolescentiam consumsisset, ad magistratus capessendos se contulit. Ipse autem testatur, dignitatem suam a Vespasiano inchoatam, a Tito auctam, a Domitiano longius fuisse provectam, ut tandem Traiano imperante consulatum obtineret. Quo anno decesserit, non liquet; communis tamen doctorum opinio fert eum usque ad Hadrianum vixisse.
Thucydidem potissimum ex Graecis, Sallustium ex Latinis sibi Tacitus imitandum proposuit. Praecipua vero eius opera sunt Historiae et Annales. Historiarum libros V primo exaravit ab excessu Neronis ad obitum Domitiani; ex quibus quatuor libri priores tantummodo exstant et dimidia pars quinti. Postea annalium libros XVIII, qui temporis spatium complectuntur, quod inter Augusti et Neronis mortem intercessit. At desiderantur ex his libri septem; quintus videlicet, septimus, octavus, nonus, decimus et duo postremi. Praeterea scripsit libellum de situ, moribus et populis Germaniae et vitam Cn. Iulii Agricolae.

In hisce operibus Tacitus effigiem animi sui graphice expressit. Quum videlicet acerrimo ingenio valeret ac vehementissimo odio fertur in tyrannos, qui ea tempestate imperium Romanum labefactabant, vividis adeo coloribus saevas imperantium artes depinxit, atque in vitia aetatis suae aspere invectus est. Hinc acerbitas illa, quae in Tacito dominantur; hinc altitudo sententiarum, hinc crebrae reprehensiones et querimoniae, quibus bilem suam quodammodo effundit, quaeque tragicum pene dixerim colorem illius operibus inducunt; hinc demum genus illud dicendi nervosum, pressum, argutum, sententiosum, quo fortis magnique animi lectores potissimum tenentur.

Tacitum, utpote gravissimum scriptorem et civilis prudentiae praeclarum in primis, merito laudant viri elegantiores. Nemo enim altius imperii arcana et Principum consilia perspexit; nemo aptius, quum de eventu diceret, caussas omnes explicuit vel casus, vel sapientiae, vel temeritatis. Hoc unum in historico nostro reprehendunt, quod eius dictio aureae aetatis castitatem non plane referat, et plus quam Sallustiana brevitas, cui potissimum indulget, obscuritate interdum laboret.»

Thomae Vallaurii scripta de litterarum Latinarum nuperrime in manûs inciderunt meas. Nesciebam opus tam utile quam lectu iucundum exstare. Quam ob rem interrogo hoc: Suntne alia opera Latine exarata, quae - sicut fecit Vallaurius - litteras complectuntur Latinas?




*Thomae Vallaurii historia critica litterarum Latinarum historia critica litterarum Latinarum. Editio quarta. Augustae Taurinorum, ex officina regia, an. MDCCCLX, p. 438° usque 440°.

Donnerstag, 4. Mai 2017

De servitio infensiore


Quidni de litteris Latinis Latine proferam paucula? Periculum faciamus! Taciti annalium primo libro his diebus non semel evoluto quandam adnotatiunculam exponere haud pigebit. «At Romae ruere in servitium consules, patres, eques.» Quae sententia ex Annalium initio decerpta (I 6) non omnia, sed permulta eorum, quae Tacitus primo libro tractat, complectitur, ni fallor. Est sententia maximi momenti, qua quidem Tacitus rationem atque inclinationem illius depingit aetatis, cum Augustus excessit et Tiberius principatum obtinuit. Ad servitii argumentum Tacitus primo Annalium libro finem imponens revenit, immo vero ut ultimas voces primi rerum gestarum libri scriptor adhibet locutionem quae est «infensius servitium». Aliis verbis: Id, quod Romani libertatem vocavere, tunc temporis nihil erat nisi libertatis imago et inanis quidem. Haec hactenus, licet restent multa dicenda.

Mittwoch, 3. Mai 2017

De Iove frontem contrahente subnigram




Nihil nisi hoc: Iove vultum ad severitatem componente, immo vero frontem contrahente subnigram pueri Salodurenses nudiustertius in campo pedifollico vires exercuerunt.

Freitag, 14. April 2017

De nassiterna



Quomodo haec res Latine dicitur? Nassiterna est – scilicet quoddam vas aquarium ansâ tubuloque instructum, quo plantae perfundi solent. Sine nassiterna hortulanus est tamquam scriptor absque calamo. An claudicat collatio?

Montag, 10. April 2017

De quadam ianua


Ianua est primus ingresssus ad interiora domus. Vox a Iano deo est ducta, qui ianuis praeesse creditus est.* Quibusdam ianuis tituli adscribi solet. INTRANTIBUS PAX, EXEUNTIBUS SALUS: Quae inscriptio in mundo Latino divulgata etiam in angiportis exhibetur Salodurensibus. Mihi quidem egregie conscripta videtur.


*Sic fere in Totius Latinitatis Lexico ab Aegidio Forcellini exarato legi potest.

Sonntag, 2. April 2017

Apud tonsorem


Mulieres enumerent oportet Saloduri in oppidulo capillis secandis pretium bis carius viris. Curnam hoc? Filiolus meus explanat: «Feminis est coma multo densior, longior, intricatior quam viris.»

Quibus autem dictis contradicit Seneca commemorans quosdam viros Romanos, «quibus apud tonsorem multae horae transmittuntur, dum decerpitur, si quid proxima nocte succrevit, dum de singulis capillis in consilium itur, dum aut disiecta coma restituitur aut deficiens hinc atque illinc in frontem compellitur». Qua de pretii aequi quaestiuncula ego quidem, quippe qui calvitie sim ornatus, iudicare non audeo.


*Seneca: De brevitate vitae, 12,3

Freitag, 24. März 2017

De ratione grammaticae docendae a Maturino Corderio adhibita



Discipuli Helvetii, dum magistri ingressum exspectant, garriunt, lasciviunt, confabulantur, sophophoniis suis incumbunt pelliculas novas sibi invicem ostendentes. Quas res quis discipulis vitio vertat? Longe aliter, ut videtur, res se habebant saeculo XVI. Tum temporis magistri sedulo id agebant, ut discipuli nullum temporis momentum perderent aut nihil agendo aut ineptiis faciendis. Apud Maturinum Corderium (1479-1564), linguae Latinae magistrum Francogallum, legimus hocce:

«Ne pueri nihil agendo discant male agere, praesertim otioso sermone pravisque aut ineptis colloquiis sese invicem corrumpentes, omnibus modis incitandi sunt, ut in schola, dum praeceptoris ingressum exspectant, assuescant interea bini ternive id, quod ab eo praescriptum fuerit, simul repetere. Plurimum proderit haec illis iucunda exercitatio; eosque interim ab otio et lascivia multisque aliis rebus malis, quibus offenditur Deus, avertere poterit. Sed quia sine puerili colloquio eiusmodi repetitiones tractari non solent, pueri autem ipsi, nisi instituti fuerint, nihil aliud quam barbarie loquuntur, idcirco ut Latine inter se loqui paulatim discant, hac de re hic aliquot breves colloquendi formulas proposuimus.»

Ergo tum temporis non erat discipulis, ut e Maturino discimus, linguâ confabulandi vernaculâ locus, antequam auditorium ingrederentur. Quidquid temporis – quamvis pusillum – suppeditabat, linguae Latinae studio dedicari debebat. Sed quales erant illae formulae, quas Corderius proposuit? En exemplum:

A: Dic Latine „frais ou fraîche“!
B: Recens.
A: Recens quae pars orationis est?
B: Nomen.
A: Utrum substantivum an adiectivum?
B: Adectivum.
A: Quale adiectivum?
B: Unius vocis.
A: Recens, recentis: quotae declinationis?
B: Tertiae.
A: Unde id nosti?
B: Quia in fine genitivi habet –is.
A: Declara!
B: Ut recens, genitivus recentis.
A: Confer ad aliquod exemplum!
B: Prudens, prudentis, recens recentis.
A: Age! Declina recens!
B: Recens nomen adiectivum sic declinatur in genera et casus: hic recens, haec recens, hoc recens.
A: Declina in masculino et foeminino.
B: Nominativus: Hic et haec recens; genitivus: recentis; dativus: recenti; accusativus: recentem; vocativus: recens; ablativus: recente vel recenti [et ita porro usque ad finem].
A: Iunge recens cum aliquo substantivo.
B: Panis recens.
A: Declina simul utrumque!
B: Nominativus singularis: panis recens; genitivus: panis recentis; dativus: pani recenti; accusativus: panem recentem; vocativus: panis recens; ablativus: pane recenti; nominativus pluralis: panes recentes; genitivus: panum recentium [et ita porro usque ad finem].
A: Verte Gallice!
B: Panis recens, generis masculini, “pain frais ou le pain frais“.
A: Cur non dixisti pane recente vel recenti; item panum recentium vel recentum?
B: Quia in Latine loquendo alterum e duobus satis est.
A: Cur in genitivo plurali non dicimus panium sicut messium?
B: Ad istud non respondeo, quia est quaestio curiosa.

Uterque locus supra allatus e Maturini Corderii opusculo cum titulo «Rudimenta Grammaticae: De partium orationis declinatu»  [Genavae a. 1566°] decerptus est. Quem libellum his diebus non sine magno emolumento perlego. Ante omnia ratio Grammaticae docendae a Maturino adhibita mihi persuadet. Namque tum temporis pueri in ipsorum disputatiunculis Latine in Latinae linguae grammatica exercebantur.


Licet fuerint Corderii discipuli multo iuniores discipulis meis tironibus, qui sunt XIII annos nati, licet formaverit Corderius ad linguae Latinae cognitionem iam pueros tenella aetate, cum primum pueruli legendi scribendique facultatem mediocriter adepti fuissent, mihi quidem Maturini via, ratio, methodus eo usque suadent, ut in scholis meis eas adhibere in animo habeam – uno quidem excepto: Impraesentiarum et intercapedines et id temporis, antequam auditorium ingrediar, discipulis ad punice confabulandum relinquam. Curabo autem, ut inter scholas quasdam formulas Maturini ursurpent pueri. Sunt formulae tam utiles quam hic illic lepidae. Cuinam non arrideat sententia illa: «Ad istud non respondeo, quia est quaestio curiosa»? Ceterum, ut Corderius recte admonet, «in omni docendorum puerorum genere cavendum est, ne illi supra ingenii vires onerentur».

Samstag, 11. März 2017

Iustus Lipsius de Seneca

His diebus aliquantulum in Senecam inquirens quandam vitam philosophi illius suspirio laborantis offendi. Disserit enim Iustus Lipsius (1547-1606), ille dux commentatorum, de Senecae scriptis ac vita et ita quidem, ut ea legere operae pretium est, quae de Hispano Batavus exaraverat. Exorditur Lipsius dicere sic:

«Virorum illustrium vitam proferre vetus institutum est et quorum ingenia, scripta aut facta miramur, iuvat alia nosse, quae adhaeserunt. De Seneca igitur, quatenus poterat, dicam, et colligam ac disponam, ex ipso et variis scriptoribus, quod huc facit. Patriam ei Cordubam fuisse constat veterem florentemque in Hispania Baetica coloniam atque adeo in iis regionibus primam. Strabo aperte: „Plurimum inter Hispaniae Baeticae urbes Corduba aucta est [...] itemque Gaditana urbs. Haec quidem ob navigationes et Romanorum societates, illa vero ob regionis bonitatem et amplitudinem Baeti etiam fluvio multum huc conferente.“»*

Patriâ adumbratâ diffusâque luce, qua primum oculi animi puerilis delectati erant, depingit Lipsius Senecae vitam inde a pueritia usque ad vitam civilem et mortem Nerone imperatore furente. Minime praetereuntur obtrectatores, qui Senecae utpote boni rectique doctori opes exprobrabant regias, minime praetermittuntur valetudo philosophi et morbi aliaque deinceps huius notae.

*Fons: Iustus Lipsius: De vita et scriptis L. Annaei Senecae, quae vita invenitur in Senecae editione hacce: L. Annaei Senecae pars prima sive opera philosophica, quae recognovit M. N. Bouillet, volumen primum, Parisiis a. MDCCCXXVII, p. XVI-XXXVII.

En ligamen retiale: Lipsius de Seneca


Freitag, 17. Februar 2017

De Maturino Corderio sive de magistro linguae Latinae multum iactato

Natus est Maturinus Corderius anno 1479° in Normannia. Per totam suam vitam provinciam linguae Latinae docendae obtinuit. Docuit pueros sermonem Latinum primum in Gallia – nempe Lutetiae Parisiorum (Paris), Niverni (Nivers), Burdigalae (Bordeaux) – deinde apud Helvetios: nempe Genavae (Genève), Neocomi (Neuchâtel), Lausannae (Lausanne), iterum Genavae, qua in urbe anno 1564° mortem obiit.

Genavam Corderius «portum tutissimum post infinitos labores et multa pericula»* dixit. Erat enim Maturinus vir professionis evangelicae, quam ob rem in Gallia persecutiones passus est. Profugus propter Evangelicae doctrinae professionem in Helvetiis confugium petivit sicut permulti tum temporis protestantes Francogalli.

Cum alia tum «Colloquiorum scholasticorum libros quatuor ad pueros in sermone Latino paulatim exercendos» conscripsit. Qui libri anno 1564° ab Henrico Stephano excussi iterum iterum non paucis in urbibus Europaeis in lucem editi sunt. Et nobis hodiernis Maturini colloquia ad linguam Latinam expoliendam sunt.


Forsan intersit, quem ad finem Maturinus hoc opus exaraverit. Quo de scopo Corderius sic: «In hanc cogitationem totus incubui, qua possem ratione efficere, ut pueri pietatem bonosque mores cum humanarum litterarum studiis coniungerent.»*


*Fons: Maturini Corderii in colloquiorum suorum libros prefacio

Editiones:
http://www.stoa.org/hopper/text.jsp?doc=Stoa:text:2003.02.0003



Samstag, 11. Februar 2017

De principulo illo deque quodam astronomo Osmanico


Diebus praeteritis quibusdam libellis legendis vacabam. Cum alia tum fabulam illam “Principulus“ [vulgo: Le Petit Prince] inscriptam perlegi. Narratiunculam Antonii De Saint-Exupéry de pupillo regulo degustavi non sine magno emolumento. En excerptulum:

„Non sine causa credo stellam, unde principulus venerit, asteroïdem B DCXIIum esse. Hic asteroïdes telescopio semel tantum conspectus est anno MCMIX° ab astronomo Osmanico. Qui tum inventa sua sumptuose in conventu astronomorum omnium gentium demonstravit. Cui autem nemo fidem habuit propter vestem, qua amictus erat. Ita sunt adulti homines. Quod ad asteroïdem B DCXIIum attinet, certe in oblivionem venisset. Forte fortuna dictator quidam Osmanicus edictum proposuit, ut cives Osmanici metu mortis adito vestes Europaeas sibi induerent. Astronomus ille iterum anno MMXX° asteroïdem monstravit vestibus elegantissimis Europaeis amictus. Tunc omnes cum eo consenserunt. Vobis haec singula de asteroïde B DCXII° enarravi numerumque, quo appellatur, indicavi, ut adultis hominibus obsequar. Adulti homines numeros amant.“

Quo de excerptulo paulisper cogitare nonne operae pretium est? Et de hac sententia, quae animi perceptionem tractat: “Solo corde clare videmus. Natura rerum oculis cerni non potest.“

Quod ad translationem Latinam attinet, versione a Franciso Schlosser exarata usus sum [Stuttgardiae a. 2015° apud domum editoriam Reclam]. Quae versio, quantum diiudicare valeo, hic illic claudicat, hic illic mendis succumbit parvulis. Quae cum ita sint, tamen fabulae poetica quae dicitur vis detrimentum accipit fere nullum. Ad versiones Latinas quod spectat, lectu dignum est commentariolum ab Alexandra Gaditana conscriptum cum titulo De clarissima quadam fabula puerili.

Freitag, 20. Januar 2017

Sub Iove frigidiore natura artifex

Stiriae (I)


Frigescit his diebus Salodurum. Valle Sanctae Verenae dicatâ et haud procul ab oppidulo sitâ nullus angulus Salodurensis est frigidior. Ibi iam stiriae* e saxis dependet, quasi vero Iura Mons barbas glaciales hic illic promiserit. Sub Iove frigidiore natura artifex.


*«Stiria est gutta liquoris concreta et pendens cadenti similis, unde a stilla differt, quae liquida fluit.» (lexicon totius Latinitas «Forcellini» vocitatum, sub voce, quae est «stiria»).

Stiriae (II)

Stiriae (III)

Vallis S. Verenae dicata


Samstag, 14. Januar 2017

«Made in Germany» vel de rebus in Germania fabricatis



Res in officinis Germanicis fabricatas optimae notae esse pro certo constat. Illud «Made in Germany» est signum qualitatis. Autoraedis Germanicis nihil solidius, cervisiâ Germanicâ nihil iucundius sapore. Quis nostrum negaverit?

Iam vero saeculo XVI cum aliae res in Germania confectae tum scalpella habebantur digniora, quae laudarentur. Legamus initium cuiusdam colloquii scholastici a Maturino Corderio conscripti.  Personae sunt: Sordetus et Manasses.

Sordetus: Emistine scalpellum, ut nuper volebas?
Manasses: Non emi.
Sordetus: Quid obstitit? Dixeras enim mihi empturum te hodie.
Manasses: Dixeram quidem; sed mihi postea in mentem venit praestare ut exspectem mercatum proxime futurum in hac ipsa urbe.
Sordetus: Quid facies lucri?
Manasses: Et minoris emam, et melioris notae: nempe ex Germaniae officinis.*

Manasses noster satis prudenter facit, qui scalpello Germanico - utpote melioris pretii necnon «melioris notae» - fidem habeat. Quemadmodum discipulus in Maturini colloquio, sic hodie facere solemus: Quod opifices Germani fabricantur, magni aestimamus, licet societas illa autocinetica litteris compendiariis VW vocitata permultis emptoribus verba dederit. Haec nempe est alia fabella.



*Colloquium scholasticum I 28, fons: Maturinus Corderius: Colloquiorum scholasticorum libri IIII ad pueros in sermone Latino paulatim exercendos, anno MDLXIIII, excudebat Henricus Stephanus illustris viri Huldrici Fuggeri typographus, p. 21.

Montag, 2. Januar 2017

«Quousque eadem?»

Beatus Senecae suo salutem

Non ita pridem, mi Seneca, epistulam XXIV Lucilio inscriptam legi. Qua in epistula de vitae fastidio deque mortis libidine refers scribens:  «Quosdam subit eadem faciendi videndique satietas et vitae non odium, sed fastidium, in quod prolabimur ipsa impellente philosophia, dum dicimus: „Quousque eadem? Nempe expergiscar, dormiam, esuriam, farciar, algebo, aestuabo. Nullius rei finis est, sed in orbem nexa sunt omnia, fugiunt ac secuntur. Diem nox premit, dies noctem, aestas in autumnum desinit, autumno hiemps instat, quae vere compescitur; omnia sic transeunt, ut revertantur. Nihil novi facio, nihil novi video: fit aliquando et huius rei nausia.“ Multi sunt, qui non acerbum iudicent vivere, sed supervacuum.»

«Quousque eadem?» Quod dictum quisquis profert, non parum errare mihi videtur. Non enim umquam satis viximus. Hoc mihi persuasum est. Permittas quaeso, Seneca, ut ego quoque tuum commoneam Lucilium. Fac aperias oculos tuos, mi Lucili! Semper aliquid novi cernis. Praestat omnis ver flores novos, novum exhibet omnis aestas calorem, novam messem praebet omnis autumnus, novum frigus omnis hiems. Novus annus nunc nobis datus est. Sit felix, faustus fortunatusque! Propino tibi, mi Seneca, salutem plenis faucibus.


Vale!