Freitag, 19. April 2019

DE SALE – pellicula Latina didascalica II

Huius disputatiunculae didascalica quae dicitur pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur. NOLI DUBITARE PREMERE HICVisne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!


Salvete pariter omnes! Cari exspectataeque huc venistis. Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Denuo paucis vos volo, sodales, nam dis faventibus aliam pelliculam Latinam didascalicam excogitare ausus sum.

Ecce: Attuli libellum, quo Catulli carmina omnia continentur. Est pugillaris qui dicitur libellus. Hac in schidula – ecce! – verbum conscriptum est. Pugillaris appellatur libellus, quia facile pugno vel pugillo teneri potest. Ecce: Hic est pugnus meus vel potius pugillus meus, id est: manus mea contracta.


Attuli quoque aliam rem, quae Latine capsula vel potius cistella vocari potest. Continetur hāc cistella sal – sal videlicet e monte Iura oriundus. Ecce hic montis Iurae mention fit! Cistella haec, ut est mos Helvetiorum, tribus linguis inscripta est: Theodisce: SPEISESALZ; Gallice: SEL ALIMENTAIRE, Italice: SALE DA CUCINA. Deest – pro dolor - titulus Latinus: nempe SAL CIBIS CONDIENDIS. Condire est verbum temporale, a quo gerundivum «condiendus» est derivatum. Et locutio q.e. “cibis condiendis” est dativus finalis, quo indicatur, quorsum utilis sit sal. Procul dubio unusquisque nostrum probe scit, quid sit sal et quorsum adhibeatur. Nonne? Sal est condimentum ciborum. Sine sale cibi non sapiunt, non sapit sine sallycopersicum. Ecce: Hic nobis lycopersicum exhibetur. Etiam ovum sine sale non sapit neque lactuca. Hoc genus holeris est, ni fallor, lactuca. Sal est, ut ita dicam, culinae fundamentum et principium. 

Sed reveniamus nunc, si forte vobis non molestum est, ad Catullum vel potius ad salem Catulli! Nam hoc libello pugillari continetur nonnihil salis. Vox enim Latina, quae est sal, etiam metaphorice vel translate adhibetur. Metaphorice sal est condimentum sermonis. Inservit sal verbis vocibusque condiendis. Sapidam facit sal orationem. Metaphorice ergo sal idem est ac lepōs, facetiae, urbanitas. 

Catullus ipse quodam in carmine contendit versus suos «salem ac leporem» habere. Quis negaverit in carminibus quibusdam poetae Veronensis hic illic micam salis inesse? Gustulum salis Catulliani alias – occasione data – vobis animo libentissimo praebebo. Sed nunc, ne longus sim, ad Catullum quod spectat, nihil nisi hoc: Floruit Catullus noster – ut probe scitur – saeculo primo ante Christum natum. Aliis verbis: Catullus aequalis fuit Caesaris, Cornelii Nepotis, Ciceronis, Sallustii, Lucretii. Mente nunc fingatis rogo, sodales, quantum salis tunc temporis in unum convenerit! Catullum floruisse dixerim aetate salis. Floruit Catullus noster saeculo salsissimo. Tunc temporis licet saepenumero omnia tumultibus strepuerint, Roma urbs fuit sane salsa. Bene. Haec hactenus de sale. Est nunc tempus finis faciendi. Quid nunc  superest, nisi ut vobis omnibus sollemnia paschalia precer iucunda? Sint vobis dies paschales laeti et beati! Bene valete!

Freitag, 22. Februar 2019

De Terentii Adelphois

Huius disputatiunculae didascalica quae dicitur pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur. NOLI DUBITARE PREMERE HIC!
Visne autem legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!



Salvete pariter omnes! Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Paucis vos volo, sodales! Ecce: Animos vestros rogo advertatis ad hunc librum, quo Terentii Afri comoediae continentur, quas quidem fabulas hisce diebus magno cum fructu evolvere soleo.

Quidni ergo pauca dicam de comoaedia illa, quae Adelphoe inscribitur? Exaravit Terentius hanc comoediam, ut anno 160° ante Christum natum ludis funebribus L. Aemilio Paulo dicatis ageretur. Vetus ergo est fabula, fabulae autem argumentum ad nos, qui nunc sumus, multum spectat. Agit enim Terentius de ratione convenienti vel apta liberos educandi. In liberis educandis quid est aequum et bonum? Hac in quaestione fabula nostra versatur. 

Eccam inspiciatis rogo hanc imaginem puerilem, quam quidem imaginem  filius meus delineavit. Exhibentur nobis duo fratres: nempe Micio et Démea, qui in fabula nostra primas partes agunt. Mihi quidem hae imagunculae sane arrident. Nam filius meus ingenium vel mores utriusque fratris bene expressit. Quidni quae videmus,describamus?

Ecce: Micio est vir facilis, comis, clemens, placidus, benignus; urbanam sequitur vitam. Vitam agit in otio, in conviviis; vini poculum numquam contemnit. Omnes eum amant. Omnibus gratus est.

Demea contra est tristis, truculentus, tenax, agrestis. Ruri vitam agit duram. Semper parce ac duriter se habet. Homines eum fugiunt. Ad summam, ne de singulis agam: Fratres nostros dissimilibus studiis esse patet. Inter Micionem et Demean multum, ut videtur, interest.

Quid aliud dicam? Micio numquam uxorem duxit. Demea autem uxorem habet duosque filios. Ex quibus maiorem natu Micio adoptavit. 

Quam dissimiles fratres sunt moribus, tam dissimilis est eorum ratio liberos educandi: Severus est – nec mirum – Demea. Pater est pariterque dominus, qui filio imperat quique adeo filium castīgat et verbis et vi. Retinet Demea filium suum disciplina et metu. 

Micio contra est vir facilis; filio adoptivo suo indulget, quotienscumque peccat. Eius educandi rationem hi versiculi sane bene complectuntur:

«Hoc patrium’st, potius consuefacere filium /
sua sponte recte facere quam aliēno metu.» 
(Adelph. 74/75)

Liberalitate Micio, ut patet, in filio educando utitur, non metu. Liberalitas Micionis sane temptatur, namque filii sui iam fervet adulescentia. Filius ungenta olet: Micio non curat. Filius obsōnat, potat: Micio non curat. Filius scortatur – id est: meretriculas frequentat – multumque pecuniae in sumptūs eius modi érogat. Micio non curat, omnia missa facit. 

Sed satis de argumento. Plura patefacere nolo nisi hocce: Fabula in finem inexspectatum desinit. Demea enim, quem virum tristem truculentumque cognovimus, fabula exeunte se sane lepidum praebet ac salsissimum. Mores suos mutans Demea Micionem fratrem eius ipsius gladio iugulat, ut aiunt. Quae quidem accidunt, praetereo, ne nimis longus sim. Namque iam dudum est tempus finis faciendi. Alio enim vocor – ad filiolum videlicet educandum. Compondenda enim est inter filiolum et me ipsum quaedam controversia, quae spectat ad sophophonium vel potius ad quendam lusum electronicum, qui litteris compendiariis FIFA dicitur. Ei oblectamento filiolum meum quasi obnoxium esse dixerim. Quid multa? Estne aequum et bonum ei lusui electronico filium cottidie dena minuta temporis incumbere? An vicena? An mediam horam, sicut filiolus cupit? Quid est aequum et bonum? Hac de re gravissima iterum iterumque mihi cogitandum’st! Bene valete!

Dienstag, 29. Januar 2019

De pugione Bruti

Huius confabulationis pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur. NOLI DUBITARE PREMERE HIC! Visne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!




Salvete pariter omnes! Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Paucis vos volo, sodales!

Ecce: Animos vestros aplicetis rogo ad hunc libellum, cuius index est Pugio Bruti. Hoc opusculum non ita pridem in lucem editum est. Huius libelli auctores sunt Daniel Pettersson et Amelia Rosengren. Ambo – nempe Daniel et Amelia – situm retialem curant, qui Latinitium inscribitur quique situs est Latinitatis hortus cultissimus. Hoc de libello nunc quaedam verba facere haud abs re mihi esse videtur, namque hac nostra aetate admodum raro fit, ut homines libros Latinos conscribere audeant. Aliis verbis: magna res est meāquidem sententiā, quotienscumque hisce nostris diebus prodit liber Latine conscriptus ab hominibus, qui nunc sunt. 

Ut quod est potissimum, iam in principio huius confabulationis dicam: Mihi quidem probatur hic libellus, immo vero summopere probatur. Est libellus haud una de causa laude dignissimus. 

Ad fabulae genus quod attinet, pugio Bruti est criminalis quae dicitur fabula, quae quidem narratio animum legentium profecto suspensum tenere valet. Hic pugio munere suo fungitur pro virili parte, si hoc dicere licet. Fluit enim hac in fabula nonnihil sanguinis. Dramatis personae haud semel tantummodo alter alterum hoc pugione se percutiunt, pugione percussi concidunt, non multo autem post – mirabile dictu – resurrectionis sunt compotes. Hac in re, ni fallor, libellus noster satyricas quae dicuntur litteras redolet, adest quaedam festivitas cuiusdam Petronii. Talis calamus mihi sane arrīdet. Bene. Haec hactenus de argumento deque fabulae genere. Si plura de argumento resciscere vultis, agedum, legite ipsi libellum. Est profecto operae pretium. 

Cui hic libellus destinatus sit, forsan requiritur. Hoc opusculum emolumento est omnibus, qui iam aliquid Latinitatis callent quique ad auctores Latinos legendos transire audent. «Pugio Bruti» transitum ad litteras Latinas legendas faciliorem reddit. Est tamquam pons inter auctores Latinos et libros didascalicos, quibus quidem enchiridiis ad rudimenta linguae Latinae formanda utimur.

Ut melius intellegatis, quid dicturus sim, de fabulae elocutione pauca dicere oportet. Haec fabula constat ex 350 vocabulis fabre videlicet contextis. Aliis verbis: Hic libellus vocabulis locutionibusque iisdem est densus. Hac re memoria Linguam Latinam discentium adiuvatur. Verba enim iterata vel multoties repetita – mutatis scilicet mutandis – multo melius animo infixa haerent. Adhibet Daniel Pettersson iuncturas, quas e Plauto, Terentio, Cicerone aliisque ex scriptoribus decerpsit. Hoc facto huic libello operam dantes quasi imbuuntur verbis, quae apud auctores Latinissimos inveniuntur, sed -et hoc est maximi momenti - inserta sunt verba syntaxi sane simplici. 

Ad syntaxin quod spectat, apparent non semel tantummodo ablativi absoluti necnon enuntiata subordinata, quae incipiunt a coniunctionibus «ut» et «cum», apparent non semel tantummodo enuntiata interrogativa subordinata et ita porro: Tales autem difficultates grammaticae ita praebentur, ut facile perspiciantur.  Expertus loquor. Namque in scholis meis Pugionem Bruti iam adhibeo maximo cum fructu. Adhibeo quoque audibilem qui dicitur libellum, qui quidem liber apud Latinitium praesto est. Legimus ergo singula capitula fabulae, verba discipulis ignota éxplico, quae legimus  viva voce Latine renarramus, scriptula exaramus et, quae est res potissima, audimus fabulam a Daniel optime recitatam, ita quidem, ut verba Latina in sanguinem ac sucum discipulorum abeant. Voces Latinas audire multum adiuvat ad linguam Latinam discendam. Aures nostrae, sodales, educandae sunt. Audiendo discitur. Sed de hoc alias fusius. 

Ut iam dixi, ope huius libelli discipulos ad auctores legendos praeparo. At vero auctores Latinos legere, sodales, quid hoc sibi vult? Discipulos meos nec minus me ipsum, quantum possum, ad humanitatem informare tempto, velim cum discipulis meis evolvere Lucretium, qui religionem castīgat, velim cum discipulis meis excutere Ovidii fabulam de Narcisso et Echo, velim cum discipulis meis legere Erasmum multaquae alia scripta decurso saeculorum Latine exarata.

Quorsum haec omnia? Quem ad finem? Quia haud paucis scriptis Latinis nobis explicatur, quis sit homo qualisque sit hominis natura. Hoc mea interest. Volo hominem melius intellegere et perspicere, volo quoque frui litterarum Latinarum pulchritudine ac venustate. 

Ut ad finem huius consilii perveniamus, hic libellus nobis est utilissimus. Hoc opusculum in itinere nostro ad auctores Latinos legendos nos multum adiuvat multumque condūcit et ad copiam verborum augendam et ad syntaxin Latinam exercendam – haec omnia ratione videlicet iucunda neque umquam taediosa, namque haec fabula de pugione Bruti et discipulorum et magistrorum animos allicere valet. Ad summam, ne amplius de singulis agam: Pugio Bruti est libellus fabre factus, est opusculum sane pretiosum. Bene. Haec hactenus. Bene valete, sodales!

Mittwoch, 19. Dezember 2018

Qui libri Caesari in deliciis fuerint

Huius disputatiunculae pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur. NOLI DUBITARE PREMERE HIC! Visne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!

«[Caesar] in ore semper
Graecos versus de Phoenissis habebat»

Salvete pariter omnes. Cari exspectataeque huc venistis. Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Totus gaudeo vos denuo huius confabulationis Latinae participes esse et aures benignas mihi daturos.

Versor hodie in bibliotheca gymnasii Salodurensis. Quae cum ita sint, haud abs re mihi esse videtur quaedam verba facere de libris evolvendis. Rogatur enim, quos libros C. Iulius Caesar evolverit. Quid censetis, sodales? Qui auctores in deliciis fuerunt illi imperatori, qui Galliam in potestatem Romanorum redegit? Ecce! Mecum attuli quosdam auctores. Legitne Caesar poetas comicos – nempe Plautum et Terentium? An Caesar hunc poetam sanctum evolvit – nempe Lucretium aequalem suum, qui gravissima de rerum natura conscripsit? Nescio! Relinquamus, ut aiunt, hanc rem in medio! Pro certo autem constat Caesarem scripta Graeca lectitavisse. 

Cicerone enim teste Caesarem quandam fabulam ab Euripide illo compositam minime contempsisse scimus. Namque Marcus Tullius memoriae tradidit Caesari in deliciis fuisse quosdam versus e tragoedia depromptos, quae quidem tragoedia Phoenissae inscribitur.Ecce! Vobis, sodales, locum exscripsi. Ait Marcus Tullius in tertio libro de officiis: 

«[Caesar] in ore semper Graecos versus de Phoenissis habebat, quos dicam, ut potero, incondite fortasse, sed tamen, ut res possit intellegi:

Nam si vĭŏlandum est iūs, regnandi gratiā
vĭŏlandum est; ălĭīs rebus pĭĕtatem cŏlas.»
(Cic. De off. III 82)

Ecce! Hic subscripsi versus ab Euripide ipso pactos, quos Marcus Tullius in sermonem Latinum convertit.

(Eur. Phoen. 524-525)

His versibus, sodales, Euripides animum mentemque accurate depingit eorum, qui appetitione principatus necnon cupiditate dominandi impelluntur quique adeo iura flocci non faciunt. Inter quos homines – velim me emendetis, sodales - numerandus est dominus ille populi Romani – nempe C. Iulius Caesar.

Hic locus, sodales, haud una de causa memoratu dignus est. Hi enim versus nobis documentum dant Ciceronis interpretis et poetae. Marcus Tullius fuit orator, philosophus idemque interpres. Scripta Graeca, ut probe scitur, in linguam Latinam convertens Marcus Tullius Romanis philosophiam patefecit Graecorum. Hoc autem loco, ut patet, Marcus Tullius personam poetae induit. 

Euripides iambis utitur, quos quidem iambos convertit Cicero poeta in iambos Latinos concinne compositos, licet contendat se versus Euripidis forsan incondite dixisse. Adverbium, quod est incondite procul dubio adhibetur a Cicerone εἰρωνικῶς– scilicet ironice, ni animus me fallit. 

Bene, sodales! Haec hactenus de hoc loco! Antequam huic confabulationi finem imponam, quaedam adicere velim. Appetit gradu citato, ut aiunt, festum nativitatis Christi, qua opportunitate homines munuscula sibi vicissim dare solent. Quae cum ita sint, haud abs re mihi esse videtur vobis quosdam libros commendare eosdemque Latinissimos.

Si nesciatis, sodales, quid familiaribus vestris sub arbore natalicia ponere deceat, hoc opus Ciceronis vobis commendare ausim - nempe tres illos libros, quos Marcus Tullius de officiis exaravit quibusque ex libris versus deprompsi illos, quorum modo sermo fuit. Est opus gravissimum, sapientiae plenum, est opus numquam de manibus deponendum, ut aiunt. 



Agit Marcus Tullius hoc in opere cum de aliis tum maxime de eo, quod honestum appellatur. Dividitur a Cicerone honestum vel honestas omnis in quattuor partes, quarum una cognitionis veri est, altera communitatis vel societatis hominum, tertia magnanimitatisquarta moderationis. Aliis verbis: Agens de honestate Cicero tractat cardinales quae dicuntur virtutes, scilicet sapientiam, iustitiam, fortitudinem necnon temperantiam. Magna ergo spectat, ut patet, Marcus Tullius hisce in libris. Hoc opus gravissimum alit procul dubio animum mentemque.

Sin autem leviora amicis legenda donare vultis, vobis commendare ausim hunc libellum lepidissimum, quod mihi aestate modo praeterita Gulielmus Atticus Fortunatus, amicus Hispanus idemque vir summi ingenii, dono dedit.




Si quid igitur de Helvetiis resciscere vultis, de eorum moribus, institutis, consuetudinibus, ut puta de caseo foraminibus praedito necnon de alio genere casei, quem quidem caseum fervefactum Helvetii commedere solent – si forte talia vestra intersunt, hunc libellum, qui Asterix apud Helvetios inscribitur, emere ne dubitaveritis! Mihi persuasum est - immo vero mihi persuasissimum est Asterigem et Obelicem vobismet ipsis necnon familiaribus vestris nonnihil voluptatis allaturum esse. 

Bene sodales! Haec habui, quae dicerem. Quid igitur superest, nisi ut vobis omnibus in proximos dies festos optima quaeque precer? Feliciter vobis procedat hic annus ad finem vergens! Bene valete!

Sonntag, 28. Oktober 2018

De quodam viro bene capillato

Huius disputatiunculae pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur. NOLI DUBITARE PREMERE HIC! Visne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!


Salvete pariter omnes! Cari exspectataeque huc venistis. Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Gaudeo vos huius confabulationis Latinae participes esse. Hodie de quadam effigie acturus sum. 

Eccesodales, rogo animos ad hanc effigiem applicetis! Quid videmus? Videmus virum, videmus virum, cuius caput multis capillis ornatum est. Nonne?! Videmus virum bene capillatum, ut aiunt. Nunc forsan aliquis vestrum dicat: Beate, quis est? Libenter respondeo:  Est Johannes Jacobus Scheuchzerus, concivis meus Turicensis. 

Sodales, ingenue confiteor: Ego quidem, quippe qui sim calvus, non possum facere, quin admirer tantum ornatum capillorum – capillorum scilicet crisporum. Rogo autem, sodales, inspicitatis diligentius Scheuchzeri comptum! Johannes Jacobus noster gerit capillos facticios qui dicuntur, Johannes Jacobus noster gerit capillos arte vel manu factos. At contra calvitium meum est sane naturale! Calvitium meum naturā factum est. Hoc pro certo constat.

Bene! Pergamus! Quid aliud possumus videre in hac tabula picta? Quid Johannes Jacobus manu dextrātenet? Tenet herbam quandam Alpinam. Et hic cernuntur montes, cernuntur scopuli praerupti, saxa editissima. Et hic possumus admirari cataractam montanam. Et hic torrens Alpinus de montibus se praecipitat. Et quid est hoc? Est concha vel potius ostrea. Est testa animalis maritimi in lapidem commutata. 

Et hic e longinquo cernuntur rupicaprae vel ibices. – Ad summam, sodales, ne de singulis agam: Scheuchzeri effigie spectandā iam multa de viro discere possumus! Scheuchzero cordi fuerunt montes, Scheucherzo cordi fuerunt Alpes, plantae, herbae, fossilia, mineralia, animalia: Scheuchzerus fuit naturae consultus, fuit naturalis qui dicitur philosophus, qui naturae miranda descripsit. Fuit vir doctissimus, qui Historiae Naturali Helveticae operam dedit maximam. – Bene. 

Qua aetate floruit Johannes Jacobus noster? Ut iterum reveniamus ad comptum: Qua aetate viri tales capillos facticios gerebant? E comptu, id est: e capillorum cultu et ornatu facile colligere possumus aetatem, qua Scheuchzerus floruit. Floruit Johannes Jacobus barrocā quae dicitur aetate – scilicet aerate barocā exeunte. Tunc temporis viri tales capillos arte factos gerebat. 

Bene, sodales. Haec hactenus. Iam est tempus finis faciendi, licet permulta restent dicenda de Johanne Jacobo Scheuchzero. Mihi abeundum est. Bene valete!

Freitag, 12. Oktober 2018

De nucibus castaneis deque Paulo Diacono illo

Huius confabulationis pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur.  NOLI DUBITARE PREMERE HIC! Visne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!


Ecce: Nuces castaneae in iusculo dulci conservatae

Salvete pariter omnes! Cari exspectataeque huc venistis! Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Gaudeo, sodales, vos huius confabulationis autumnalis participes esse. 

Spectate, sodales! Rŏgo applicetis animos vel potius oculos vestros ad colores arborum Salodurensium. Ut patet, hisce diebus folia arborum sunt tamquam flammae linguis micantes. Hisce diebus hic Saloduri omnia autumnant vel potius auctumnant, ut aiunt. Adest reapse autumnus, quo anni tempore fructūs colliguntur maturi.

Ecce! Hodie mane nonnullos fructūs collegi. Eccas inspiciatis hasce castaneas nuces Salodurenses. Valde doleo, sodales, quod hae nuces castaneae edibiles non sunt. Quam ob rem aliquid aliud attuli. Hoc vasculo vitreo nuces castaneae continentur, quae quidem nuces comēdi possunt quaeque adeo maximā cum delectatione comēdi possunt.

Ecce, legite quod scriptum est in pittacio! – Hoc est pittacium. – Hic Italice scriptum est: Castagne allo Sciroppo. Agitur ergo de castaneis nucibus in iusculo dulci conservatis. Et, ecce, in calce pittacii  – litterulis exiguis exaratum est nomen Montellae. Ibi – nempe Montellae – hoc vasculum mihi comparavi. Montella est oppidulum in Campānia situm haud procul a Neapoli. Laudatur Montella propter nuces casteneas optimae notae. Nuces castaneae Montellenses iure meritoque summis laudibus afficiuntur. 

Mihi quidem hoc vasculum contemplanti subeunt quaedam recordationes sane iucundae. Hoc vasculum redolet illam Scholam Latinam Montellensem, cuius summa humanitas me hac aestate per decem dies detinuit. Illa schola est reapse decus Latinitatis. 

Redolet hoc vasculum vitreum Paulum Diaconum illum et historiam Langobardorum. Nam propeMontellam – summo in quodam monte et mediis in arboribus castaneis – surgit arx Langobardorum. Illic – nempe illa in arce – legimus Roberto Carfagni optimo duce quoddam excerptulum ex Historia Langobardorum depromptum, quam quidem historiam Paulus Diaconus composuit et exaravit. Paulus ille fuit Langobardus, auctor, monachus, qui in illa schola Palatina Caroli Magni docuit. 

Ecce! Hac in pagella exscripsi primam sententiam historiae Langobardorum. Ait Paulus Diaconus: 

«Septemtrionalis plaga quanto magis ab aestu solis remota est et nivali frigore gelida, tanto salubrior corporibus hominum et propagandis est gentibus coaptata.»

His dictis agit Paulus ille de Germania, de «Germania populosa». 
Coniungit – haec res mihi placet – Paulus Diaconus vocem, quae est Germania, cum verbo temporali germinandi: Germania germinat populos multos. Est lusus verborum, quod mihi  quidem placet.

Sodales, quod autem Paulus noster de nivali frigore scripsit, ego quidem, quippe qui plagam gelidam Helveticam incolam, numquam expertus sum. Frigus enim nivale corpori meo beneficio non est. Sed hac de re sua cuique sit sententia, ut aiunt!


Bene. Haec hactenus, licet restent multa dicenda de castaneis nobilibus et minus nobilibus necnon de Paulo Diacono! Tantum est. Bene valete!

Montag, 24. September 2018

Cicero in Caesarem

Huius disputatiunculae pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur.  NOLI DUBITARE PREMERE HIC! Visne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!

Imperator ille maximus ludicrus scilicet vel playmobilianus


Salvete omnes! Cari exspectataeque huc venistis. Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Gaudeo vos testes esse mearum nugarum.

Hisce diebus, sodales, haud semel tantum evolvere soleo Ciceronis libros illos de officiis. Quaeritur hisce in libris, quid sit honestum, quid sit utile, quid inutile, tum quid sit ex utilibus utilius aut quid sit maxime utile. 

Ad summam, ne de singulis agam: Procul dubio hisce in libris de officiis Marcus Tullius magna spectat. Tam gravibus de quaestionibus confabulari vires meas excedit, excedit vires ingenii mei. Nihilominus ex Marci Tulli libris, qui de officiis inscribuntur, rem unam reliquis omissis excerpturus sum. 

Eccum inspicatis, sodales, hunc virum laurea coronatum! Quis est, sodales? Est C. Iulius Caesar – scilicet Caesar ludicrus vel playmobilianus, quod quidem oblectamentum puerorum filiolus meus mihi commodavit, ut ille imperator maximus hac in pellicula in scaenam prodiret.  

Forsan nunc requiritis, quas quidem partes Caius ille in Marci Tulli libris de officiis agat. Hac de re, nisi piget, nunc paululum confabulor. Caesare occiso – id est: post Idus Martias – Cicero libros tres de officiis exaravit, quae quidem scripta redolent Caesaris odium, odium erga Caesarem. Caesaris enim dominatus fuit in causa, cur Cicero de foro decedere et se ad philosophia referre cogeretur. At vero Cicero - quamvis philosophus -  non facere potuit, quin de Caesare scriberet. Caesarem fuisse tyrannum, Caesaem fuisse virum cupidum imperandi quis ignorat? Quis ignorat in Caesare fuisse appetitionem principatûs? Cicero nunc hisce in libris Caesaris animum depingit adhibens scilicet colores nigerrimos. Legitur in extremo libro altero de officiis quaedam sententia, quae animum meum haud parum allicit: 

«Tanta in eo (sc. Caesare) peccandi libido fuit, ut hoc ipsum eum delectaret peccare, etiam si causa non esset.» (Cic. De off. II 84)

Quid hoc sibi vult, sodales? Incipiamus a verbo peccandi. Peccare quid sibi vult peccare? Peccare significat contra leges vel contra officia agere. Nonne? At vero multum interest, utrum cuiuslibet utilitatis causâ scelus aliquod committam an scelus committam animi causa, voluptatis causa, libidinis causa. Exhibet nobis, ni fallor, Cicero Caesarem ut tyrannum, qui morales quae dicuntur leges flocci non facit. Aliis verbis:  Ait Cicero Caesarem fuisse malum eâque ex malitiâ insuper nonnihil voluptatis cepisse. Licet fuerit Caesar vir doctissimus nec minus ingeniosus, vir bonus non fuit, si Marco Tullio fidem tribuimus. Virtutis indoles in Gaio non fuit, si Ciceroni fidem tribuimus. 

Sodales, utrum Cicero Caesaris naturam his dictis recte depinxerit necne, ego quidem iudicare non audeo. Utique sunt verba gravissima, quibus Cicero in Caesarem invectus est. 

Bene. Haec hactenus. Licet restent permulta dicenda de Gaio illo et de Marco Tullio. Est tempus finis faciendi. Bene valete!