CONGRESSUS CUM CICERONE - pellicula didascalica VIII

Salvete amici amicaeque! Mente fingatis rogo hoc: Si Ciceronem coram conveniretis, quid eum interrogaretis? Ecce nova pellicula Latina non tam difficilis intellectu! Spero fore, ut taeniola vobis ipsis usui sit (et discipulis vestris).

DE MANUTERGIO COMPLICANDO – pellicula didascalica VII

Ecce: Vobis Latinam pelliculam intellectu faciliorem trado spectandam! Utinam taeniola vobis probetur! 

De Erasmo (pars II) - pellicula didascalica VI

Salvete, sodales! In litteris bonis provehendis nemo magis profecit quam Erasmus. Haud abs re ergo esse videtur rogare, quae opera Erasmus composuerit et cur vir ille insigniter eruditus Roterodamus Basileae multa scripta sua in lucem ediderit. Hisce de rebus altera pellicula Latina de Erasmo agitur.

De Erasmo (pars I) - pellicula didascalica V

Ecce: Nova pellicula didascalica ad usum discipulorum prodiit. De Erasmo Roterodamo agere ausim. Quaeritur, qui fuerint humanistae et qualia fuerint illa studia humanitatis. Altera in pelliculae parte, quae mox - dis faventibus - in lucem edetur, quaedam de Erasmi operibus et de humanistarum principe Basileae versante erunt dicenda.

De Leonillo illo deque Rogerio Federer

Salvete, sodales! Cur Leonillus ille calceo suo osculum dat? Cur oculi Rogerii illius Federer lacrimarum pleni sunt? Talia si vestra intersunt, pelliculam didascalicam novam spectetis rogo, quam quidem taeniolam discipulis meis strenuis maxima cum alacritate dedico. Spectat pellicula non tam difficilis intellectu ad capitulum VII illius libri, qui inscribitur FAMILIA ROMANA. Ex nugis meis quosdam fructus capturos etiam vos spero. Valete!

DE ALPIBUS AERIIS – pellicula didascalica IV

Novam pelliculam vobis, sodales, tradere audeo spectandam, qua quidem in taeniola quendam locum Alpinum et eum quidem amoenum exhibeo. Ecce:

Vin' autem legere verba in pellicula prolata? Hac in pagella parumper maneas!

Salvete discipuli discipulaeque. Salvete pariter omnes! Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Sum magister provincialis linguae Latinae et sodalis COLLEGII LATINITATIS.

Paucis hodie vos volo, amici amicaeque! Ecce: Hisce diebus in Alpibus Helveticis versor. Quam ob rem hodie haud abs re mihi esse videtur quaedam de Alpibus necnon de huius loci natura dicere. Ecce: Post me pagulus quidam Alpinus cernitur. Cernuntur aedes, casulae, stabula necnon turris sacelli Christiani; et ima in valle etiam audiuntur murmura rivi, cuius nomen est Albula. Hic, sodales, cuncta pacis sunt plena. Quam ob rem hunc locum amoenum esse dixerim. Ecce: Hac in schidula exscripsi vocem quae est LOCUS AMOENUS. Sed quid sibi vult locus amoenus? Est locus, qui floribus, arboribus, umbris, vaccis, avibus, apibus, fontibus puris animum hominum intuentium delectat. Est locus integer et intactus, est locus bucolicus pacis, beatitudinis felicitatisque plenus. Amici amicaeque, me errare scio, sed tamen alpicolas et pastores hunc pagulum Alpinum incolentes vitam beatam agere mente fingo. - Bene haec hactenus de loco amoeno et de vita beata Alpina. Transeamus ad aliam rem!

Rogo nunc animos vestros ad montem illum advertatis, qui post me imminent. Ad illum montem bene convenit id, quod Ovidius poeta ille Romanus in Metamorphoseon libro altero de Alpibus scripsit. Ad molem Alpinam depingendam Ovidius verbo utitur quod est: AERIAE ALPES. Ecce: «Aerius, a, um» est nomen adiectivum derivatum ab voce, quae est ĀĒR, AERIS m. Quid sibi vult vox, quae est «aer»? Aer est elementum spirabile, quo quidem elemento terra undique circumfunditur. Aer est elementum spirabile, sine quo nos homines vivere non possumus. Sed reveniamus ad «Aerias Alpes»! AERIAE ab Ovidio ALPES ideo appellantur, quia in aera se tollunt, quia Alpes cacumina inter nubes attollunt. Mihi quidem placet locutio quae est AERIAE ALPES. 

Bene! Iam transeamus ad pensum domesticum! Quidni vos, discipuli discipulaeque, vestrum locum amoenum describatis? – Latine scilicet! - -

Bene. Haec hactenus. Nunc est tempus finis faciendi.Alio vocor. Consilium enim est hodie quendam montem Alpinum et eum quidem aerium conscendere et vires pedum experiri. Bene valete!

DE SALE – pellicula Latina didascalica II

Huius disputatiunculae didascalica quae dicitur pellicula in tutubulo (vulgo youtube) exhibetur. NOLI DUBITARE PREMERE HIC! Visne legere sermonem exscriptum et quibusdam additamentis exornatum? Hac in pagella parumper maneas!

Salvete pariter omnes! Cari exspectataeque huc venistis. Mihi nomen est Beatus Helvetius Salodurensis. Denuo paucis vos volo, sodales, nam dis faventibus aliam pelliculam Latinam didascalicam excogitare ausus sum.

Ecce: Attuli libellum, quo Catulli carmina omnia continentur. Est pugillaris qui dicitur libellus. Hac in schidula – ecce! – verbum conscriptum est. Pugillaris appellatur libellus, quia facile pugno vel pugillo teneri potest. Ecce: Hic est pugnus meus vel potius pugillus meus, id est: manus mea contracta.

Attuli quoque aliam rem, quae Latine capsula vel potius cistella vocari potest. Continetur hāc cistella sal – sal videlicet e monte Iura oriundus. Ecce hic montis Iurae mention fit! Cistella haec, ut est mos Helvetiorum, tribus linguis inscripta est: Theodisce: SPEISESALZ; Gallice: SEL ALIMENTAIRE, Italice: SALE DA CUCINA. Deest – pro dolor - titulus Latinus: nempe SAL CIBIS CONDIENDIS. Condire est verbum temporale, a quo gerundivum «condiendus» est derivatum. Et locutio q.e. “cibis condiendis” est dativus finalis, quo indicatur, quorsum utilis sit sal. Procul dubio unusquisque nostrum probe scit, quid sit sal et quorsum adhibeatur. Nonne? Sal est condimentum ciborum. Sine sale cibi non sapiunt, non sapit sine sallycopersicum. Ecce: Hic nobis lycopersicum exhibetur. Etiam ovum sine sale non sapit neque lactuca. Hoc genus holeris est, ni fallor, lactuca. Sal est, ut ita dicam, culinae fundamentum et principium. 

Sed reveniamus nunc, si forte vobis non molestum est, ad Catullum vel potius ad salem Catulli! Nam hoc libello pugillari continetur nonnihil salis. Vox enim Latina, quae est sal, etiam metaphorice vel translate adhibetur. Metaphorice sal est condimentum sermonis. Inservit sal verbis vocibusque condiendis. Sapidam facit sal orationem. Metaphorice ergo sal idem est ac lepōs, facetiae, urbanitas. 

Catullus ipse quodam in carmine contendit versus suos «salem ac leporem» habere. Quis negaverit in carminibus quibusdam poetae Veronensis hic illic micam salis inesse? Gustulum salis Catulliani alias – occasione data – vobis animo libentissimo praebebo. Sed nunc, ne longus sim, ad Catullum quod spectat, nihil nisi hoc: Floruit Catullus noster – ut probe scitur – saeculo primo ante Christum natum. Aliis verbis: Catullus aequalis fuit Caesaris, Cornelii Nepotis, Ciceronis, Sallustii, Lucretii. Mente nunc fingatis rogo, sodales, quantum salis tunc temporis in unum convenerit! Catullum floruisse dixerim aetate salis. Floruit Catullus noster saeculo salsissimo. Tunc temporis licet saepenumero omnia tumultibus strepuerint, Roma urbs fuit sane salsa. Bene. Haec hactenus de sale. Est nunc tempus finis faciendi. Quid nunc  superest, nisi ut vobis omnibus sollemnia paschalia precer iucunda? Sint vobis dies paschales laeti et beati! Bene valete!